Μια ολονύχτια καλλιτεχνική παρέμβαση του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά για τη σπαρακτική σιωπή του αποχωρισμού. Στην ιστορική προβλήτα του λιμανιού του Πειραιά, σε αυτό το μεγάλο Μπαλκόνι Αποχαιρετισμού, το Σάββατο 1η Νοεμβρίου από τις 9 το βράδυ ως τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής, η ποίηση, οι ιστορικές και προσωπικές μαρτυρίες και τα λαϊκά τραγούδια της ξενιτιάς, ζωντανεύουν και συγκινούν, στο κατώφλι από το οποίο οι άνθρωποι έβλεπαν για τελευταία φορά τους αγαπημένους τους, πριν ξεκινήσουν το δύσκολο ταξίδι της μετανάστευσης.
Εγκαινιάστηκε ο πλήρως ανακατασκευασμένος 18ος Βρεφονηπιακός Σταθμός, στη συμβολή των οδών Ερμουπόλεως και Παξών, στα Καμίνια.
Ήμασταν το μεγαλύτερο λιμάνι της Μεσογείου. Εμείς φάγαμε όλη την μπόρα. Όταν ξεκίνησε ο βομβαρδισμός σείστηκε όλη η Αθήνα. Βρεθήκαμε ξαφνικά στο σκοτάδι. Κόπηκαν καλώδια, τα πάντα. Έτσι σχηματίσαμε πομπές μέσα στο σκοτάδι της νύχτας με μόνο φωτισμό τις πυρκαγιές της πόλης. Και πήραμε την Πειραιώς με τα πόδια, σχηματίζοντας καραβάνια για να φτάσουμε στην Αθήνα. Ποιος τολμούσε να γυρίσει στον Πειραιά;